Ik had een droom…

Het ligt ver van mij om te denken dat deze tekst net zo’n doorbraak zou kunnen betekenen als de toespraak van Martin Luther King in augustus 1963. Die man had de bevolking opgeroepen om zich bij hem aan te sluiten voor een moment dat de geschiedenis zou ingaan. Zonder de huidige communicatiemiddelen was hij erin geslaagd een enorme menigte naar Washington te halen. 250.000 mensen waren opgedaagd.

Hij werd gedreven door een sterke intentie waarin de mensen geloofden. Ook ik had sterke overtuigingen, in een tijd waarin men ons uitlachte. Elke poging tot dialoog eindigde met de ultieme belediging: het woord “complotdenker” werd in de mond genomen en de discussie was ten einde. Iedereen keerde de ander de rug toe in een oorverdovende stilte. Het simpele feit dat je twijfelde, werd een misdaad. Weinigen hielden stand.

Sindsdien hebben de covidisten, die vroeger zo zeker waren van zichzelf en van de heersende opvattingen, hun hoede een beetje laten varen. De meest bescheidenen hebben een weg afgelegd door de bijwerkingen te ontdekken, de onlogica van het opsluiten van gezonde medeburgers, de ineenstorting van de economische, sociale, artistieke, sportieve en evenementenwereld, van de horeca, de scholen, de kantoren… Alles is tot stilstand gekomen. Iets wat nog nooit eerder op onze planeet was voorgekomen.

Zij hebben het veld van het onmogelijke geopend

Zij – de ‘slechteriken’, zoals men ze soms noemt – hebben het veld van het onmogelijke geopend.

Ik dacht dat het onmogelijk was. Maar juist omdat het onmogelijk was, hebben ze het gedaan. De recent gepubliceerde documenten over de briefwisseling tussen de beruchte Jeffrey Epstein en een bankier, Ariane de R., van een grote gelijknamige bank, zijn veelzeggend, net als zijn banden met de wetenschappelijke wereld, en natuurlijk niet te vergeten de seksuele uitbuiting van minderjarigen.

Financiers hebben het scenario geschreven van een overbevolkte wereld die in al haar ‘misstanden’ onder controle moet worden gehouden. Ze hebben ons overspoeld met discoursen die door de media gewillig werden overgenomen om ons elk kritisch vermogen te laten verliezen. Ze hebben voortdurend olie op het vuur gegooid om de angst in stand te houden en onvoorstelbare maatregelen op te leggen: een nepvaccinatiecampagne, verlies van nationale soevereiniteit, absolute controle via het internet, methodische vernietiging van vee, …

Het moment van de ommekeer

Laten we duidelijk zijn: als de wereld nu niet omslaat, zal ze nooit meer omslaan. De democratie zal sterven omdat we haar hebben laten sterven. De onthullingen in de Epstein-affaire zijn een eyeopener. De wereld kan niet langer de ogen sluiten.

Hoewel belemmerd en bedreigd door een altijd alomtegenwoordige censuur, geloof ik dat een zachte revolutie van de bevolking de balans nog kan doen doorslaan. De Nepalese jongeren zijn erin geslaagd hun regering ten val te brengen. Gerechtigheid is een weegschaal: je hoeft alleen maar met meer mensen aan één kant te staan om de balans te doen doorslaan.

Hebben jullie ook die sceptici die jullie belachelijk maakten, ontweken, vermeden of zelfs beledigden en die nu naar jullie terugkeren, zoals bij mij? Ze openen in hun hoofd de doos van Pandora en zeggen tegen jullie: “Maar je had gelijk, complotdenker!”.

Het zal voor hen niet gemakkelijk zijn om toe te geven dat ze zich vergist hebben. Vriend na vriend. Neef na neef. Buur na buur. Collega na collega. Laten we met de bajonet van onze argumenten de vrije wil uitlokken. Laten we niets opdringen. Laten we twijfel zaaien, die laten groeien en de vrije wil voeden van degenen die beginnen te ontwaken.

De bal ligt bij ons

Dit is ons Woodstock van de babyboomgeneratie. We moeten in actie komen, degenen die al wakker zijn en degenen die dat aan het worden zijn, meenemen. Praat met hen. Laat ze zich bij ons aansluiten. Laat ze ons steunen. We weten niet hoe dit allemaal zal aflopen. Persoonlijk heb ik wel een idee. I had a dream.

Back to basics. Waarom komen we niet samen voor een feest in het Bois de la Cambre? Ons bos. Jullie bos. 112 hectare groen met een echt beukenbos. Ons No (Wo)man’s Wood…

`

Afspraak op een geheime dag, geheim gehouden voor de media en de autoriteiten, bevestigd binnen het verzet, aan het einde van de dag, voor een mooie samenkomst. Met een herkenbare kleur om elkaar te herkennen. We kunnen altijd zeggen dat het maar een grap was als we het op woensdag 1 april doen. Afgesproken? Vijf jaar na de eerste Boum!

Stel je voor dat we 1% van het publiek van Martin Luther King bij elkaar zouden brengen. Dan zouden we met 2.500 mensen zijn om te zingen, te dansen, elkaar te kussen, te drinken, te eten, naar onze spitsroeden te luisteren, opnieuw te zingen, opnieuw te dansen, elkaar nogmaals te kussen, een laatste drankje te drinken, nog een laatste nummer te spelen, onze helden toe te juichen…

Het Bois de la Cambre kan ons bos van de Herwonnen Vrijheid worden. Aan jullie allemaal die dit lezen: vorm groepen, kom met z’n allen…

Poëzie, liefde, gelach, liedjes, dansen, positieve woorden, kleuren, bloemen… Dat alles zal ons redden!

Pietje Schramouille van Lutteur King

De meningen in dit opiniestuk zijn uitsluitend die van de auteur en vertegenwoordigen niet noodzakelijkerwijs die van BAM!

Koptekst en illustratie door BAM!